Kaibigan - PINOYDEN

Ang kaibiga’y marka ng ating katauhan
Ang anino ng bawat nating kaligayahan
Imortal nating kapatid magpakailan pa man
Kabiyak ng ating dugo at laman

Sila na ang salita’y pawang mga ebanghelyo
Gumagawad ng munting tinig na makatao
Pag-ibig nila’y payak ngunit sumisimbolo
Ng dalisay, pantay at walang balat-kayo

Masaktan ma’t alipustahin  ay babalik din
Kawangis ng mayang pinilit liparin
Ang kalawakan  ng kagubatan na halos lunurin
Sa huli nama’y abang pugad ang lalambingin

Kaibigan din ang pakpak ng matimyas na lilipad
Sa pagal nating pagkatao at magmamatiyag
Nang labis kung atin lamang maihahayag
Magbibigay ng pagsintang walang kasing alab

Sapagkat ang mga tula ay lirikong binabanggit
Sa mga taong iniibig ko ng pagkarikit-rikit
Sa mga katotong lumisan na at may mga galit
At sa iilang nanatili at patuloy sa pag-awit

Hindi ko man maibuhos ang katas ng pagmutya
Sa aba kong dalanginang paglikha ng tula
Sa mga nahuhuli kong araw sa sinag ng madla
Sa inyong mga kapisan ko na lamang ipapaubaya

Makatang lawin na may dagtang malalalim
Ang pawang naiiwan sa bawat kong pagsalin
Iyan lamang ay upang aking malasin
Ng katotong tunay ang aking bawat damdamin

Kayong nakasusumpong sa mga tulang nabanggit
Tunay kayong kaibigan kong malaya nang makakapikit
Sa mga pagdurusa ko’t bawat pasakit
Kayo ang nakasama ko’t naging kapanalig

Ang agimat raw ay sadyang kalasag
Na nagbibigay ng kapangyarihang hindi matitinag
Ang paki ko nama’y kaibigan ang aking agimat
Tunay kong kalakasan at patunay sa aking imortalidad!


(Orihinal na akda ni Ronnel A. Panlaqui "nelzky")

Para kang laging namamaalam ah i'm coming...